هروئین از اضافه کردن دو عامل استیل به مورفین ساخته شد و به همین جهت نام علمی آن دی استیل مرفین یا دیامرفین است. اضافه شدن استیل موجب میشود که نسبت به مرفین خیلی سریعتر به مغز برسد و یکی از دلایل اعتیاد آوری بالای آن نیز همین موضوع است بطوریکه هروئین جزء مواد با اعتیاد آوری بسیار شدید محسوب می شود. معمولا به شکل پودرسفید رنگ و قهوه ای روشن یاتیره دیده می شود. هروئین نخستین بار سال 1893 درشرکت داروسازی بایر آلمان و توسط شیمیدانی بنام فلیکس هافمن (Felix Hoffmann) ساخته شد. با توجه به اینکه در آن زمان اطلاعات زیادی درباره اعتیاد وجود نداشت این شیمیدان با نیت بشردوستانه و با امید به ساخت دارویی که ویژگیهای اعتیاد آوری آن از مرفین کمتر باشد آنرا ساخت و بعد مشخص شد که این ماده اعتیادآوری به مراتب شدیدتری نسبت به مرفین دارد. و میتوان آنرا وحشتناک ترین یا حداقل یکی از وحشتناک ترین اشتباهات علم داروسازی نامید، بطوریکه احتمالا خسارات ناشی از آن با هیچکدام از فجایع ساخت بشرو یا فجایع طبیعی از جمله جنگهای جهانی ، همه گیریهای بیماریهای عفونی(مانند همه گیری کرونا که بتازگی مهار شده است)، زلزله های مختلف و..........قابل مقایسه نباشد و از آن بدتر که هر روز هم این خسارات اد امه دارد و حتی رو به افزایش است.
آنچه در این مقاله می خوانید:
معمولا هروئین به شیوه های تزریقی(Intravenous Injection)، استنشاقی(Sniff)، تدخینی (Smoking) استفاده می شود.
افراد معتاد به هروئین با قطع مصرف آن در عرض چند ساعت علائم شدیدی پیدا می کنند که همان علائمی است که در مقاله مربوط به مواد افیونی مطرح شد. البته با توجه به اینکه هروئین یک اپیوئید بسیار قوی است علائم ذکر شده با شدت بسیار بالایی بروز می کندبا توجه به نیمه عمر پایین هروئین این علائم خیلی سریع یعنی چند ساعت بعد از قطع مصرف شروع میشه در روزدوم و سوم به بالاترین حد خود می رسد و معمولا در عرض چند روز نیز بسیار کاهش می یابد.
درمان اصولا مانند سایر مواد شامل دو قسمت میشود یکی درمان دارویی که علائم ناشی از قطع ماده را کنترل میکند و دوم درمانهای غیر دارویی که مربوط به درمان رفتارها و باورهای اعتیادی است. یک سوال بسیار مهم این است که آیا برای همه بیماران قطع ماده مصرفی و اصطلاحا درمان پرهیز مدار (سم زدایی) در نظر گرفته می شود؟ در پاسخ به آن باید گفت که درمان هر فرد بر اساس وضعیت اعتیادش، دفعات ترک، شدت اعتیاد و تخریبی که در فرد معتاد ایجاد کرده، شرایط خانوادگی و ..........تعیین می شود. پس برای عده ای قطع کامل ماده مصرفی و سم زدایی بهتر است انجام شود و برای عده ای دیگر ممکن است درمان نگهدارنده درمان بهتری است. و در هر دو حالت درمان غیر دارویی (مشاوره فردی، گروه درمانی، آموزش خانواده و......) به عنوان رکن اصلی بهبودی ضروری است.
متاسفانه مشاهده می شود که برخی سایتهای مرتبط با درمان اعتیاد اثر بخشی درمان نگهدارنده با داروهای آگونیست مثل درمان نگهدارنده با متادون و یا بوپرونرفین را زیر سوال می برند و آنرا غلط می دانند. که باید گفت این صحبتها کاملا غیر علمی است و برای بعضی از بیماران ( دقت کنید تاکید میکنم بعضی از بیماران) درمان نگهدارنده درمانی بسیار مطلوب می باشد و اگر بیمار بدرستی انتخاب شود و تحت نظارت یک مرکز درمانی دلسوز انجام شود نتایج بسیار خوبی دارد و باعث پیشرفت چشمگیر عملکرد فرد میشود و هر زمان که بیمار ثبات پیدا کرد می توان به قطع وسم زدایی آن نیز اقدام کرد.
در کلینیک ترک اعتیاد نیکیار(دکتر مربی) با بررسی دقیق بیمارمبتلا به اعتیاد درمان مناسب را انتخاب و تا بهبودی کامل همراه بیمار هستیم.
